وقتی باز هم از روو نمی‌ری و مدیوم می‌شی و یه اتفاقای سنگینی میوفته و خیلی سخت برنامه به پایان می‌رسه، تمام انرژی و آب بدنت انگار تبخیر می‌شه، کویر می‌شی و مدام زیر لب ذکر می‌گی و خدا رو شکر می‌کنی ...

تأثیر وحشتناکی می ذاره ...

در همین راستا:
یه آقایی که از قضای روزگار آخوند هم بود، توی کتاب داشت می‌خوند که بلند بودن ریش بیش از یک قبضه (یک مشت) نشان حماقت است ... بعد خب ریشش بلند بود (طالبان و این حرفا) و خواست امتحان کنه دید بعععععله ... کلی بلند تر از یه مشت می‌شه ... یه شمعی هم جلوش روشن بود ... کرک و پرش رو گرفت روی شمع که اضافه ش بسوزه ... کل ریشش تا بالا کِز خورد!!
بعد در حاشیه ی اون مطلب نوشت امتحان گردید ... مورد تأئید است!
حالا حکایت ماست ... تا سرمون به دیوار نخوره دست بردار نیستیم انگار ...
دور از جونمون البته!